Yaşlı kızıl derili reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuş, az ötede
>>>birbiriyle boğuşup duran iki kurt köpeğini izliyorlardı. Köpeklerden biri
>>>beyaz, biri siyahtı ve on iki yaşındaki çocuk kendini bildi bileli o
>>>köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı.
>>> Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki iri kurt
>>>köpeğiydi bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için bir köpeğin yeterli
>>>olduğunu düşünüyor, dedesinin ikinci köpeğe neden ihtiyacı olduğunu ve
>>>renklerinin neden illa da siyah ve beyaz olduÄŸunu anlamak istiyordu
>>>artık.
>>>
>>> O merakla, sordu dedesine: Yaşlı reis, bilgece bir gülümsemeyle
>>>torununun sırtını sıvazladı.
>>> - "Onlar" dedi, "benim için iki simgedir evlat."
>>> - "Neyin simgesi" diye sordu çocuk.
>>> - "İyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördüğün köpekler gibi,
>>>iyilik ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur. Onları
>>>seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım onları.
>>> Çocuk, sözün burasında; "mücadele varsa, kazananı da olmalı" diye
>>>düşündü ve her çocuğa has, bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi:
>>> - "Peki" dedi "Sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?"
>>>
>>> Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa.
>>> -Hangisi mi evlat? Ben, hangisini daha iyi beslersem!"
__________________